Glansrol voor orkest Philzuid **** De Volkskrant

... Aan de overkant van het plein, in het Theater aan het Vrijthof, etaleert orkest Philzuid een massief brok intensiteit uit de vroege 20ste eeuw. De Valses nobles et sentimentales (1911) van Maurice Ravel zijn sensueel, het Eerste vioolconcert (1916) van Karol Szymanowski is uitzinnig, Le poème de l’extase (1908) van Alexander Skrjabin leidt tot een erotische climax.

Ravels acht walsen beginnen met knallende accenten. In twintig maten tijd laat chef-dirigent Duncan Ward Philzuid zinderend articuleren. Fortissimo, sforzando, staccato hier, een boogje daar. Accenten springen als paddenstoelen uit de grond: groot of klein, soms rond, soms spits.

Zulke pittige passages fascineren net iets meer dan de zwoelere gedeelten, waar zulke spanning minder goed voelbaar is.

Daar is Sylvia Huang, de gevierde Belgische violist die tevens concertmeester is van het Symfonisch Orkest van De Munt in Brussel. Zij soleert in Szymanowski’s Eerste vioolconcert, een van de eerste modernistische vioolconcerten.

Lange adempauzes

Huang zweeft regelmatig hoog boven de notenbalk. In die hoogte is haar vibrato perfect gedoseerd en haar toon zuiver en stabiel. Haar spel ademt rust. In de slotcadens mag de solist diens virtuositeit demonstreren, maar Huang speelt hem mooi en muzikaal, met lange adempauzes tussen de zinnen.

Er is een scherpe interactie tussen solist en orkest, al blaast Philzuid Huang hier en daar omver. Dat is jammer. Geregeld wordt haar toon opgeslokt door het orkest; niet alleen bij de luidste passages, maar ook bij de wat gematigdere tutti’s. Philzuid is dan ook wel op dreef vanavond: in Skrjabins Poème de l’extase kunnen ze zowel dansen en glijden als furieus ronken. En wat klinken die hoorns goed!