De match tussen dirigent en orkest was uitstekend

De rechterhand van pianist Jonathan Fournel lag als verlamd op zijn schoot, de linker vloog als bezeten over de toetsen. Componist Maurice Ravel heeft qua techniek en virtuositeit werkelijk alles uit de kast gehaald om de luisteraar te doen vergeten dat pianist en opdrachtgever Paul Wittgenstein, die in de Eerste Wereldoorlog zijn rechterarm verloor, niet over beide armen kon beschikken. Het is ongelooflijk hoeveel noten er met razende snelheid op een klavier van uiterst links tot uiterst rechts geraakt kunnen worden. Onder de hand van Fournel, winnaar van het Elisabethconcours 2021, gebeurde dat met niet mis te verstane zeggingskracht en voortvarendheid en vanuit diep gewortelde muzikaliteit. Knap was ook de wijze waarop de Franse dirigent Samy Rachid hem volgde. Dirigerend vanuit dezelfde energieke dynamiek zorgde hij ervoor dat het orkest naadloos aansloot bij de cadensachtige, almaar voortrollende pianosolo.

Ook in de andere werken was de match tussen dirigent en orkest uitstekend. De vijf sprookjes van Ma mère l‘Oye van Ravel klonken teder en subtiel, de Danse Macabre en Bacchanale van Saint-Saëns vlammend en aanstekelijk, het verhalende Le chasseur maudit van César Franck magisch romantisch. Rachid, met gezag duidelijk en vloeiend dirigerend, heeft het in zich de kracht en de kleur van een symfonieorkest naar boven te halen. De musici van Philzuid lieten zich graag verleiden en toonden zich voortreffelijke spelers in solo’s en samenspel.

Marjolijn Sengers

Philzuid o.l.v. Samy Rachid en met pianist
Jonathan Fournel
Muziekgebouw Eindhoven, 29-10-2026

Foto: pianist Paul Wittgenstein