De Franse gastdirigent Samy Rachid en pianist Jonathan Fournel laten Philzuid boven zichzelf uit stijgen: *****

MaastrichtDe Franse dirigent Samy Rachid en landgenoot Jonathan Fournel – winnaar van de prestigieuze Koningin Elisabethwedstrijd – zetten vrijdag in Theater aan het Vrijthof samen met Philzuid overtuigend hun tanden in Maurice Ravels Pianoconcert voor de linkerhand.

Gehoord: Philzuid onder leiding van Samy Rachid, met medewerking van Jonathan Fournel (piano)

Waar: Theater aan het Vrijthof (30-10)

Twee rising stars op het affiche van Philzuid. De eerste is de Franse gastdirigent Samy Rachid: een prille dertiger die reeds de toporkesten van Boston en Cleveland op zijn palmares heeft staan, naast een legertje andere vooraanstaande ensembles. De tweede is diens pianospelende landgenoot Jonathan Fournel, even jong, en vijf jaar geleden de winnaar van de prestigieuze Koningin Elisabethwedstrijd in Brussel. De lijst van beroemde podia waarop hij sindsdien heeft opgetreden is aanzienlijk. Een muziekliefhebber kan het slechter treffen.

Samen zetten ze hun tanden in Ravels Pianoconcert voor de linkerhand, het stuk dat hij schreef voor de eenarmige virtuoos Paul Wittgenstein. De mix van jazz-invloeden, mijmerende lijnen en obscure kleuren weet Fournel met gevoelige poëzie te vertolken, zonder de grote lijn te verliezen. Rachid blijkt daarbij een uitstekend oor te hebben voor de balans – zo belangrijk in deze partituur – en dynamiek. Samen blazen ze in het snelle, jazzy gedeelte de vonken aan tot ze heerlijk gloeien.

Meer Ravel is er bij de opening, waar Philzuid diens suite uit Ma mère l’oye op de lessenaars zet, de toonzetting van vijf sprookjes, waaronder klassiekers als Doornroosje en Klein Duimpje. Ook hier put Rachid tot de laatste tint uit de muzikale kleurdoos, aangevuld met subtiliteiten als een zuchtend zwellinkje hier en een soepel speldenprikje daar. Indrukwekkend is de innerlijke kracht die hij uitstraalt, waarmee hij overtuigend onzichtbare koordjes aanknoopt bij de musici.

De tweede helft van het programma verwijst deels naar Halloween, met een evergreen als Saint Saëns’ Dance Macabre – lichtvoetig, maar met voelbare onderhuidse spanning gespeeld – en César Francks zelden gehoorde Le Chasseur Maudit, een oude ballade waarin een jongeman de demonische gevolgen van een mysterieuze vervloeking moet zien te dragen. Het stuk spat met groot inlevingsvermogen van het podium. Grootste verdienste: de compacte, vurige speeltrant en grote eenheid van gedachte.

Feestelijke maten zijn er tot slot bij Saint-Saëns’ Bacchanale, een aanstekelijk orkestraal intermezzo uit diens opera Samson et Dalila, waar bezwerende melodieën en opzwepende ritmes de dienst uit maken. Andermaal haalt Rachid het beste uit Philzuid, dat de noten meeslepend zowel laat sprankelen als smachten. Op 20 maart is deze groeibriljant opnieuw te gast bij het orkest. Wie zijn oren wil laten gloeien bestelt nu al kaartjes.

Maurice Wiche, De Limburger