Duncan dirigeert Mahler 9

Een Philzuid-traditie om u tegen te zeggen. Chef-dirigent Duncan Ward vervolgt zijn Mahler-reis met de uitvoering van de epische Negende.

Voor dirigenten met aspiraties vormen de symfonieën van Gustav Mahler het allerhoogste. Ieder jaar neemt chef-dirigent Duncan Ward van Philzuid een kloeke symfonie van Gustav Mahler onder de loep. Vorig seizoen verbaasden Ward en Philzuid nog met een hartstochtelijk pleidooi voor Mahlers persoonlijke Zesde ‘Tragische’ symfonie. Met de allesomvattende Negende van Mahler op het menu wacht Philzuid een waar huzarenkarwei. 

In zijn laatste, voltooide symfonie komt alles samen voor Mahler. Liefde, verdriet, de dood en een rotsvast geloof in het leven. Zijn huwelijk met de negentien jaar jongere Alma Mahler kreeg een flinke knauw door de dood van hun dochtertje Maria. Ook werd een later fatale, ernstige hartkwaal bij Mahler ontdekt. De noodlotsklokken klonken steeds luider voor beroepstobber Mahler. 

Met het schrijven van een nieuwe symfonie kon de Oostenrijkse aarts romanticus veel van zijn weggestopte leed kwijt. In een zomerhuisje in Tirol ging Mahler in zijn eentje aan de slag. Alma en overgebleven dochtertje Anna verbleven in die tijd bij haar moeder. Teruggetrokken gooide Mahler nog één keer alle compositorische energie in de strijd. De vierdelige symfonie voelt als één grote, hoopvolle vaarwelgroet. De symfonie wordt omlijst door twee intense, langzame delen die tot de beste muziek van Mahler behoren. Twee kortere verkwikkende symfoniedelen houden de levensenergie vast. Alhoewel Mahler de dood in de ogen staart, straalt zijn symfonie hoopvol optimisme uit. Je hoort zijn liefde voor de natuur en dit bevreemdende leven in iedere noot terug. Of zoals Mahler het zelf verwoordt: ‘Ik ben dorstiger naar het leven dan ooit.’