Deze avond won de intensiteit van de klank

Het was niet bepaald lichte kost, de muziek in de Kosmische Tour van Philzuid. De kost was zo stevig dat het dirigeerstokje van de soms woest zwaaiende dirigent Duncan Ward voor de voeten van de concertmeester belandde. Die het vervolgens op een passend moment teruggaf. Een enorm orkest, veel noten, veel fortissimo’s, veel rubato’s, de luisteraar kreeg waar voor z’n geld. Het was een avond waarin het orkest de gelegenheid kreeg alles uit de kast te trekken aan instrumentarium, vakkundigheid en emotie. De emotie leek te groeien, met als hoogtepunt de voortgestuwde uitvoering van ‘Also sprach Zarathustra’ van Richard Strauss. Het was een cadeautje om te zien met hoeveel individuele en gezamenlijke passie het orkest deze schitterende muziek speelde. Wat een fraaie donkerte in de strijkersklank, wat een kleurrijke lichtheid bij de blazers, wat een heerlijk trefzeker effectbejag bij het slagwerk.   De eerste drie rijen waren weggehaald om ruimte te maken voor het podium. Dat gebeurt alleen als de orkestbezetting (in de praktijk betekent dat vooral het koper) uitzonderlijk groot is. Een overtreding van nog goed te verteren decibellen ligt dan op de loer. Maar in deze avond won niet het volume maar de intensiteit van de klank. Zoals in het sombere ‘Isle of the dead’ van Rachmaninow en in het ongelooflijk knap gespeelde, zeer diverse en haast expansieve altvioolconcert van Mark Simspon. Muziek is topsport en confronterend, toonde duivelskunstenaar Timothy Ridout, die het op het Roemeense spreekwoord gebaseerde thema ‘Ga je angsten te lijf en moedig voorwaarts’ recht in de ogen zag.   

Marjolijn Sengers 

Programma: Sergei Rachmaninow: Isle of the dead 

Mark Simpson, altvioolconcert ‘Hold your heart in your Teeth’ 

Richard Strauss: Also sprach Zarathustra