November Music & 70 jaar Jo Sporck

‘Een bevrijding, een streven naar geluk hierboven in plaats van een pijnlijke ervaring,’ zo bezag componist Gabriel Fauré de dood. Fauré was nog maar veertig en nog lang niet aan het einde van zijn leven, toen hij rond 1890 zijn Requiem componeerde. Bij hem geen bombast of overtrokken drama. Zijn dodenmis is ingetogen, eenvoudig en van een innige ontroering die recht naar je ziel gaat. ‘Het drukt niet de angst voor de dood uit, maar is eerder een wiegenlied voor het sterven’, aldus Fauré. Voorafgaand dirigeert onze honorair dirigent Ed Spanjaard de wereldpremière van het Into Silence van Jo Sporck. Een gloednieuw werk om de zeventigste verjaardag van deze Tilburgse componist te vieren, én een Requiem vol troost en vrede. Sporck zelf over dit werk: 'Met Into Silence begon ik aan mijn tweede werk voor piano en orkest direct na het voltooien van Ketting II voor piano solo. Een werk dat met zijn langzame inleiding en coda min of meer een grondplan vormde voor dit concert, ouderwets opgezet met een inval, maar wel bewaard tot vlak voor de coda. De strijd ernaartoe in een en dezelfde puls, daar draait dit werk om. Het is een strijd tussen teneramente (onschuld) en crudele (geweld). Een voor de hand liggende relatie met het fenomeen concert in de klassieke betekenis van wedijverend. Daarbij weet de solist zich vaak in het hoge register staande te houden met oktavenspel tegenover het subtielere lijnenspel in de laagte waar tutti’s ontbreken. En dan is er de cadens, waar ik ook in dit werk een draai geef, gevolgd door een calmo. Maar schijn bedriegt. Pas in de coda volgt de rust, de verlossing: into silence.'